Acht jaar geleden stapte Loretta Vlek – Erdelman met een open sollicitatie het Sophia Kinderziekenhuis binnen. Ze werkte toen nog in een verpleeghuis met volwassenen. Inmiddels is ze high care kinderverpleegkundige op de Intensive Care Kinderen én begeleidt ze studenten. ‘Ik wil altijd blijven leren en verbeteren. En hier krijg ik daar de kans voor.’
Loretta begon als verzorgende op de Intensive Care Kinderen. De overstap vanuit het verpleeghuis was groot. ‘Bij volwassenen is een hartslag van 140 reden tot paniek maar bij een baby kan 140 heel normaal zijn. Al die waardes waren in het begin echt wennen.’
Toch voelde ze zich al snel op haar plek. Niet alleen door de zorg voor kinderen, maar ook door het contact met ouders, broertjes en zusjes. ‘Je zorgt voor een heel gezin. Dat maakt dit werk zo bijzonder.’
Stap voor stap verder
Al snel ging Loretta met haar leidinggevende in gesprek over haar mogelijkheden. Ze wilde zich verder ontwikkelen en kijken welke stappen ze kon zetten. Binnen het Sophia Kinderziekenhuis volgde ze de MBO-V opleiding tot Verpleegkunde, liep ze stage op de afdeling Urologie en Gynaecologie en keerde daarna terug naar de kindzorg. Vervolgens specialiseerde ze zich tot kinderverpleegkundige en werkte ze op verschillende medium care-afdelingen.
Maar daar stopte het niet. ‘Ik wist dat ik nog een stap wilde maken. De high care-opleiding was pittig, maar ik wilde het zó graag.’
Ontwikkelen hoort erbij
Volgens Loretta is ontwikkelen de afgelopen jaren steeds belangrijker geworden binnen het Sophia Kinderziekenhuis. ‘Er wordt echt met je meegedacht. Ik kreeg vaak de vraag: wat is jouw volgende stap? Dat motiveert je om na te denken over hoe je verder wilt groeien.’ Juist die cultuur gaf haar het vertrouwen om de uitdaging aan te gaan en door te groeien naar de High Care.
Studeren terwijl het leven doorgaat
De opleiding duurde in totaal vier jaar. En dit combineerde Loretta met het zorgen voor haar gezin en langdurig zieke vader. Dat maakte het soms zwaar, maar ook de moeite waard.
‘Er waren momenten waarop ik dacht: hoe ga ik dit doen? Maar ik kreeg veel steun van collega’s en mijn leidinggevende. Daardoor hield ik het vol.’
Sinds mei is Loretta officieel high care kinderverpleegkundige. Een mijlpaal waar ze trots op is.
Puzzelen én ouders begeleiden
Op de High Care van de Intensive Care Kinderen vindt Loretta precies wat ze zo leuk vindt aan haar vak: techniek, klinisch redeneren en acute zorg. ‘Ik hou van puzzelen: wat gebeurt er met een kind en waarom gaat het achteruit? Non-invasieve beademing, neurotrauma’s en acute situaties maken het werk heel uitdagend.’
Tegelijk blijft de basiszorg minstens zo belangrijk. ‘Veel ouders missen hun kraamtijd doordat hun pasgeboren baby in het ziekenhuis ligt. Dan leren wij ze hoe je een luier verschoont, buidelt of je kindje in bad doet. Dat is ontzettend waardevol.’
Wat haar misschien nog wel het meest trots maakt, is het vertrouwen dat ze heeft opgebouwd. ‘Het mooiste aan mijn werk is dat ik zelfvertrouwen heb gekregen. Ik weet waar ik het over heb en mijn collega’s vertrouwen op mij. Dat gevoel heb ik stap voor stap zelf opgebouwd.’
Je hoeft het niet alleen te doen
Een van de dingen die Loretta het meest waardeert, is de samenwerking met collega’s. ‘Iedereen helpt je. Als ik iets niet wist, zei een collega: kom maar, dan nemen we het samen door.’ Die steun wil ze nu doorgeven aan de volgende generatie. Ze begeleidt studenten en helpt leerlingen hun weg te vinden op de afdeling. ‘Mijn leerproces stopt niet. Ik leer zelf nog elke dag en vind het minstens zo leuk om anderen verder te helpen.’
Loretta’s tip: durf te vragen
Voor collega’s die nadenken over een volgende stap heeft ze een duidelijke boodschap: ‘Doe het gewoon. Bespreek je ambities met je leidinggevende, stel doelen en durf hulp te vragen. Als je ergens voor gaat, is er vaak veel meer mogelijk dan je denkt.’
